Ao observar meticulosamente o mapa xenético de SEÑORES atopámonos cunha cartografía artística tan recoñecible como estimulante que remite a unha tradición fortemente arraigada. O código estético que conduce cada movemento do cuarteto bilbaíno, e lle imprime carácter, combina trazos do indie-rock, o punk e o hardcore para materializarse en partituras que son pura fibra. Señores non deixou de crecer nos seus cinco anos de vida. O seu primeiro álbum, Curso práctico de autoestima, publicado en 2013, descubriunos un grupo alleo aos lugares comúns do festi-pop contemporáneo. Señores aposta por guitarreo e melodía subscribindo os usos e as costumes do rock independente clásico-clásico, pero con amplitude de miras e moito fondo de armario argumental. Durante os seguintes anos sumaron incontables concertos, actuaron en boa parte dos festivais de referencia e participaron no circuíto Girando por salas.
Con La Luz, o seu recente traballo editado a finais de 2016, Señores moven fichas polo taboleiro da nosa música popular sen renunciar ao firme paso que os caracteriza. No que á composición se refire, Señores prefire subliñar nos extremos, nos posibles territorios de conflito; nalgunhas cancións soan máis pop que nunca e noutras resultan máis abrasivos, tensos e esquinados que de costume. Salienta o seu compromiso cos textos, máis concisos que en anteriores entregas, pero tamén máis elocuentes, nos que fixan a mirada nas vergoñas da Vella Europa, da sociedade de consumo ou da desastrosa anestesia normativa que rexe o noo día a día, sen perder un sentido do humor sempre procedente e varias piscadelas á cultura pop. “Dende a súa brumosa portada, La luz envía sinales a primeira vista. Señores saben que lonxe do foco, nas zonas de sombra e, sobre todo, nas de penumbra, tamén se libran batallas que paga a pena contar…”.