Unha medusa xigante elévase sobre o horizonte dunha noite milimetricamente pechada. As súas formas de fungo atómico dispóñense a cubrir cada recuncho dun planeta ao borde da mutación. É lenta e ameazante, como os compases que abren as portas do novo disco, o sexto, de Havalina (Muerdesombra, Ernie Records 2017) e nos levan da man polos currunchos dunha terra en proceso de transformación onde o orgánico e o sintético xiran nunha mesma órbita. A portada de Emilio Lorente anticipa o novo escenario no que se adentra Havalina. Ao longo das nove cancións de Muerdesombra, o grupo crea unha descarnada banda sonora para o universo particular de Manuel Cabezalí, encadrado esta volta nas fronteiras da ciencia ficción e as chiscadelas a un dos seus autores favoritos, o norteamericano Brandon Sanderson. Muerdesombra mantén os sinais de identidade da banda: rocosas bases pesadas, liñas de baixo concisas, que morden e deixan espazo para que a voz hipnótica de Manuel Cabezali nos introduza nun mundo no que é doado entrar pero difícil saír. Guitarras incontestables que deixan espazo a novas sónicas, descoñecidas nos seus traballos anteriores e que confirman a gran laubora no deseño de son grazas, entre outras cousas, a sintetizadores e pads que alumean unha nova dimensión á esencia rock desta banda madrileña fundada en 2001 que presenta o seu novo disco en Riquela Club da man da programación de Son Estrella Galicia.